-
Kurt Walde odkrył w Dolomitach na wysokości 2850 m n.p.m. nieznaną jaskinię, w której znajduje się cmentarzysko setek szczątków niedźwiedzi z epoki lodowcowej.
-
Odnalezione kości datowane są na okres od 50 do 46 tys. lat temu i mogą należeć do niedźwiedzia jaskiniowego (Ursus spelaeus) lub rzadkiego, endemicznego niedźwiedzia landyńskiego (Ursus ladinicus).
-
Niedźwiedź jaskiniowy, osiągający masę nawet tony, był drapieżnikiem o diecie w dużej mierze roślinnej, co mogło wpłynąć na jego wyginięcie w obliczu zmian klimatycznych.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Niecodziennego odkrycia dokonał przewodnik górski Kurt Walde, który eksplorował niemal pionowe zbocze we włoskich Dolomitach, na wysokości nieco ponad 2850 m. Odnalazł wejście do nieznanej jaskini. Opuścił się aż do końca liny i w środku czekał go niezwykły widok. Jak podaje BBC, na dnie jaskini blask jego latarki padł na mnóstwo szkieletów z epoki lodowcowej. Po bliższym przyjrzeniu okazało się, że były to szczątki niedźwiedzi. Nie kilku jednak, ale całych setek. Znalezione szczątki datowane są na 50 do 46 tys. lat.
Mamy zatem z pewnością do czynienia z nieznanym cmentarzyskiem tych drapieżników epoki lodowcowej. Z jakichś powodów grupowały się one w tym miejscu i poniosły śmierć. Jej przyczyna nie jest znana i wymaga zbadania. Może coś zaskoczyło niedźwiedzie, zawaliło się. Może atakowały je tu inne drapieżniki, jak lwy jaskiniowe, a może ta jaskinia była od wielu lat miejscem, w którym kolejne pokolenia olbrzymów kończyły swe życie.
Niedźwiedzie jaskiniowe osiągały wielkie rozmiary
Nie jest jasne, jakie dokładnie niedźwiedzie znaleziono w jaskini. Niektóre szkielety są olbrzymie i wskazują na niedźwiedzia jaskiniowego Ursus spelaeus, który w epoce lodowcowej licznie zamieszkiwał tereny Europy od czoła lodowca w Polsce aż po Włochy. Krył się w jaskiniach i był większy od obecnych niedźwiedzi brunatnych. Mógł ważyć nawet tonę. Wiemy o nim, że chociaż był drapieżnikiem, jego dieta w o wiele większym stopniu opierała się na roślinach niż u współczesnych niedźwiedzi brunatnych. To mogło zresztą przyczynić się do jego wymarcia w czasie większych ochłodzeń i okresu śnieżyc.
Możliwe jednak, że to cmentarzysko innego gatunku niedźwiedzia znanego jako niedźwiedź landyński, czyli Ursus ladinicus. Ten europejski olbrzym znany jest wyłącznie z terenu Włoch, gdzie żył jeszcze 24 tys. lat temu. Wymarł wcześniej niż niedźwiedź jaskiniowy, a przyczyny jego zniknięcia nie są jasne. Odkrycia jego pierwszych szczątków dokonano we wrześniu 1987 r. w rejonie Conturines w Dolomitach, blisko austriackiej granicy, gdy Willy Costamoling niemal przypadkowo wszedł do jaskini leżącej na wysokości 2800 metrów. Znalazł tam kości, które początkowo przypisywano bardziej powszechnemu i dobrze znanemu Ursus spelaeus, którego jednak dotąd w Dolomitach nigdy nie znaleziono. W kolejnych latach jaskinia była systematycznie badana i eksplorowana przez grupę badawczą z Uniwersytetu Wiedeńskiego pod kierownictwem prof. Gernota Rabedera, którego badania doprowadziły do nieoczekiwanych wyników: niedźwiedź z Conturines należał do nowego gatunku nigdy wcześniej nieopisanego, który nazwano Ursus ladinicus na cześć Ladynów z Dolomitów.
Niewiele o nim wiemy, poza tym, że mieszkał w czasie interglacjału i w okolicy o stosunkowo łagodnym klimacie. Jaskinia koło Conturines była ukryta za roślinnością i stanowiła doskonałą kryjówkę nie tylko podczas hibernacji, ale także dla samic i młodych.
Niedźwiedzie landyńskie mogły żyć w podziemnych grotach
Teraz w tym samym rejonie i na podobnej wysokości udało się odkryć cmentarzysko setek kości niedźwiedzi, które być może też należą do tego tajemniczego gatunku. Wejście do nowo odkrytej jaskini znajduje się po drugiej stronie góry, naprzeciwko jaskini Conturines, w Parku Narodowym Fanes-Senes-Braies w północnych Włoszech. Obie groty nie są dzisiaj połączone, ale kto wie, czy kiedyś tak nie było i niedźwiedzie mogłyby wówczas prowadzić w sporej mierze życie podziemne.
Jego odkrycie tylko częściowo jest przypadkowe, gdyż Kurt Walde już trzy lata temu zauważył tajemniczą czarną plamę w górach. Latem tego roku po wielu przygotowaniach podjął decyzję o zbadaniu tego miejsca, które okazuje się przełomem w badaniach nad plejstoceńskimi niedźwiedziami.