Close Menu
  • Polska
  • Lokalne
  • Świat
  • Polityka
  • Ekonomia
  • Nauka
  • Sport
  • Zdrowie
  • Klimat
  • Trendy
  • Komunikat prasowy
Facebook X (Twitter) Instagram
Historie Internetowe
Facebook X (Twitter) Instagram
Banai
Subskrybuj
[gtranslate]
  • Polska
  • Lokalne
  • Świat
  • Polityka
  • Ekonomia
  • Nauka
  • Sport
  • Zdrowie
  • Klimat
  • Trendy
  • Komunikat prasowy
Świat

Władimir Putin i Donald Trump ośmieszają się na oczach świata

Przez Pokój Prasowy21 listopada, 20266 min odczytu

Z „wielkiej trójki” jedynie Xi Jinping pewnie dzierży władzę, a jego kraj unika wojen, strategicznych błędów oraz zbytecznych awantur. Już samo to umacnia międzynarodową pozycję Państwa Środka, kosztem dwójki konkurentów, napędzanych potrzebą autodestrukcji.

Władimir Putin jak Justynian I?


Putinowska Rosja, która uważa się za „Trzeci Rzym”, czyli w prostej linii spadkobierczynię Imperium Rzymskiego oraz Bizancjum, coraz mocniej przypomina to ostatnie.

Chodzi o moment, gdy cesarz Justynian I, po odbudowaniu wewnętrznej spoistości państwa i zreformowaniu armii, przystąpił do odbijania ziem, jakie utracono sto lat wcześniej. Po trzech dekadach krwawych wojen udało się odzyskać Italię i północną Afrykę, lecz w międzyczasie Bizancjum doświadczyło wszelkiego rodzaju nieszczęść ekonomicznych oraz plag – włącznie z epidemią dżumy. Wojny Justynian wygrał, ale tak wyczerpał zasoby imperium, że trzy lata po jego śmierci zaczęło tracić zdobycze. Procesu staczania się Bizancjum ku zagładzie, który cesarz zainicjował, nie udało się powstrzymać żadnemu następcy.

W przypadku współczesnego „Trzeciego Rzymu” próba rekonkwisty Ukrainy zaowocowała utratą kontroli nad dotychczasową strefą wpływów Moskwy i od pięciu lat lista strat się wydłuża. Jest na niej Wenezuela, bazy w Syrii i tamtejszy reżim, Kazachstan, Azerbejdżan, a nawet – dotąd widząca w Rosji jedynego obrońcę – Armenia. W nieodległej przyszłości może to być cała Azja Środkowa i reszta Zakaukazia.

Rosja, by zachować status mocarstwa, musi posiadać przynajmniej trzy atuty: zasoby ludzkie, potężną armię oraz źródła dochodów pozwalające ją utrzymywać i dozbrajać. Strategia Putina przyniosła śmierć około pół miliona młodych mężczyzn na Ukrainie, przy fatalnym współczynniku dzietności TRF, wynoszącym ok. 1,5 (tyle dzieci urodzi statystyczna Rosjanka przez całe życie). I wszystko wskazuje na to, że rosyjscy żołnierze masowo ginąć będą jeszcze długo.

Jednocześnie Kreml zamknął sobie możliwość ekonomicznej modernizacji i znalezienia źródeł dochodów innych niż sektor paliwowy oraz rolnictwo. Sąsiedni Kazachstan od roku wykazuje ambicje, żeby stać się dla Środkowej Azji hubem dla centrów danych. Wedle raportów JLL Research inwestycje prowadzone tam m.in. przez Nvidię sprawią, że do roku 2030 zdobędzie 0,55 proc. udziałów w globalnych mocach obliczeniowych (udziały całej UE to ok. 8 proc.). Spójrzmy teraz na rosyjskie zasoby energetyczne i obszar Syberii, by uświadomić sobie potencjał tego regionu do lokalizowania centrów danych lubiących chłód, a jednocześnie wzbudzających swym sąsiedztwem coraz większy sprzeciw obywateli w USA i Europie. To tylko jedna z perspektywicznych dróg modernizacji Rosji, którą przekreśla Putin.


Władimir Putin, Xi Jinping i Donald Trump. Tylko jeden z nich jest na fali wznoszącejDoug MillsAFP


Stany Zjednoczone niczym starożytne Ateny


W przypadku Donalda Trumpa spychanie własnego kraju na równię pochyłą przywodzi na myśl przypadek starożytnych Aten. Dzięki ich przywództwu i bogactwu koalicja małych polis pokonała olbrzymią Persję, ratując się przed podbojem. Za sprawą Aten w greckich państewkach rozkwitła demokracja. Dały one starożytnemu światu genialnych filozofów, niepowtarzalnych artystów, idee wyprzedzające o tysiące lat ówczesną epokę. Po czym demokratyczne Ateny oszukały swoich sojuszników ze Związku Morskiego, regularnie defraudując na własne potrzeby fundusze ze wspólnej kasy. A gdy ci odmawiali wpłacania składek, siłą egzekwowały kontrybucję.

Wówczas greckie polis zwróciły się o pomoc do totalitarnej Sparty, byle tylko uniezależnić się od dawnego dawcy bezpieczeństwa, ponieważ stał się tyranem. Przyniosło to wojnę peloponeską, upadek Aten, a niedługo potem całej Grecji.

Dziś demokratyczne Stany Zjednoczone za sprawą polityki Trumpa podważyły swą dominującą pozycję w rejonie Zatoki Perskiej. Dla tamtejszych sojuszników nie są już wiarygodnym gwarantem pokoju. Najlepiej demonstruje to rozpaczliwe szukanie przez Arabię Saudyjską wsparcia Turcji oraz Pakistanu. Podobnie rzecz się ma z Japonią i Koreą Południową. I w ich przypadku Trump skutecznie redukuje rolę USA jako wiarygodnego obrońcy. Udało mu się też „obudzić” Europę, zmuszając ją do zbrojeń i wzięcia na siebie finansowania obrony Ukrainy. Z Kanady z kolei uczynił swego prywatnego wroga. Kreując tym samym rzecz niewyobrażalną. Oto Kanadyjczycy zapragnęli, by ich kraj został państwem stowarzyszonym z Unią Europejską.

To tylko mała porcja osiągnięć prezydenta Stanów Zjednoczonych. Prowadzą one do radykalnego osłabienia pozycji tego kraju w świecie.


Mężczyzna w garniturze stoi na pierwszym planie, za nim dwa portrety innych mężczyzn w formalnych strojach przypięte do wizerunków postaci ubranych w rzymskie szaty i zbroje na tle historycznym.

Donald Trump i Władimir Putin jak historyczni przywódcy? Grafika: Magdalena PiaseckaRoger Culos / Wikimedia Commons / Ng Han Guan – China Pool / Pedro Pardo – China PoolGetty Images


Największą siłą USA była globalna sieć sojuszy, pozwalająca elastycznie reagować na każde zagrożenie dla strategicznych interesów supermocarstwa. Dzięki niej Waszyngton mógł minimalizować koszty reakcji i niuansować narzędzia nacisku.

Bez tej sieci pozostają Amerykanom trzy narzędzia. Są nimi: sankcje ekonomiczne, interwencja zbrojna oraz grożenie bronią jądrową. Jeśli zainicjowany przez Trumpa proces rozpadu się dokona, wówczas zaczną się tworzyć alternatywne sojusze i idące za nimi powiązania ekonomiczne. W efekcie moc amerykańskich sankcji będzie słabła, a interwencje zbrojne staną się bardziej ryzykowne. Na końcu tej drogi znajduje się obecnie Rosja, bo jedyne, co jej pozostało z mocarstwowości, to możność grożenia atakiem jądrowym. W dłuższej perspektywie czeka zaś Kreml zdanie się na protekcję Chin.

Nadzieja w demokracji?


W niezwykłym konkursie, kto bardziej osłabi pozycję swojego kraju na arenie międzynarodowej, jedna rzecz czyni zasadniczą różnicę. Jest nią demokracja. Gdy przywódca działa sukcesywnie na szkodę swojego państwa, wówczas natrafia na tężejący opór wewnętrzny nie tylko opozycji politycznej, ale coraz większej liczby różnych podmiotów i ludzi, sabotujących jego poczynania. Chodzi tu nie tylko o owiane legendami deep state, ale wszystkich, którym na sercu leży dobro ojczyzny.

Dlatego w pewnym momencie taki przywódca staje się „kulawą kaczką”, niezdolną do egzekwowania swej politycznej woli. Ale w Rosji Władimirowi Putinowi udało się zlikwidować wszelkie demokratyczne procedury, przetrącić kark tej części obywateli, której nie podobały się jego rządy, uczynić zależnymi od siebie oligarchów. Zaś najwyższe kręgi władzy jadą na tym samym wózku, co ich prezydent. Dlatego Putin może pogrążyć Rosję bardzo głęboko, bez natrafiania na znaczący opór.

W przypadku Trumpa listopadowe wybory do Kongresu zademonstrowały, jak potężny jest już wewnętrzny opór wobec jego poczynań.

Lepszym przykładem skuteczności demokratycznego oporu jest głośna umowa na dostawy rosyjskiego oleju napędowego. Od jej ogłoszenia przez prezydenta USA wkrótce miną dwa miesiące. Tymczasem wciąż żaden z tankowców, wiozących paliwo obiecane przez Putina, nie zawinął do USA, choć trzy wyruszyły w drogę.

Przeciwko ich rozładunkowi zawiązała się wielka koalicja: władz stanowych, lokalnych, portowych, mediów, prawników, stowarzyszeń, obywateli, itd. itd. Przywódca Stanów Zjednoczonych może sobie ogłaszać, co chce, nazywać Putina swoim przyjacielem codziennie, ale jego decyzje nie są wykonywane. Dlatego to, co umówił czy obiecał na trójstronnym szczycie w Shenzhen, jest sprawą trzeciorzędną i przejściową.

Podobnie będzie z „historycznymi” dealami z Rosją. Opór wewnętrzny w USA jest już zbyt mocny. Skończonemu cynikowi, jakim jest Trump, udało się paradoksalnie upodobnić do niepoprawnego idealisty Woodrow Wilsona. 100 lat temu, nie bacząc na opinie i potrzeby amerykańskich wyborców, Wilson konstruował nowy porządek świata wedle własnej wizji. I nawet mu się to udało, ale wszystkie umowy i ustalenia, jakie zawarł w Wersalu, zostały w USA odrzucone. Dlatego, choć Donald Trump się tak bardzo stara, Stany Zjednoczone nie tracą szansy na zejście z równi pochyłej i zatrzymanie procesu politycznej autodestrukcji.

Co ciekawe, może w tym pomóc konieczność konkurowania z Chinami, co wymaga coraz więcej wysiłku oraz utrzymania globalnej sieci sojuszy. Zwłaszcza że dotychczasowe błędy zaoferowały Xi Jinpingowi bezcenną możliwość. Przywódca Państwa Środka, w rozgrywce ze słabnącymi mocarstwami, jakimi stały się USA oraz Rosja, nie musi podejmować radykalnych kroków. Może robić to, co od tysiącleci wychodzi Chińczykom najlepiej, czyli pozorować działania i skupić się na czekaniu.

Andrzej Krajewski

Czytaj Dalej

Premier Estonii o żądaniach Rosji. Wskazał „dom w płomieniach” i „podpalacza”

Naruszenie polskiej przestrzeni powietrznej. Reakcja Finlandii, „szczególna dokładność”

Trzęsienie ziemi w Peru. Ewakuacja mieszkańców i członków Kongresu

Wojna na Ukrainie. Putin z nietypowym apelem, zwrócił się do Ukraińców

Ukraina. Rosja zaatakowała Lwów. Jest harmonogram przerw w dostawach prądu

Wojna na Ukrainie. Media: Donald Trump chce pokoju jeszcze w tym roku

Francja. Kontrowersyjna ustawa przegłosowana. Ma pomóc policjantom

Donald Trump mówił o Iraku. Nagle ponownie pochwalił Karola Nawrockiego

USA. Polak Tomasz Kosowski skazany na najwyższy wymiar kary

Facebook X (Twitter) Instagram Pinterest
  • Home
  • Buy Now
© 2026 Banai. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Type above and press Enter to search. Press Esc to cancel.