Cortina d’Ampezzo 2026. Czy Dolomity wytrzymają zimowe igrzyska?

Czy można zbudować Igrzyska Olimpijskie bez nowej betonozy?

Problem betonozy po igrzyskach olimpijskich jest dobrze znany i dotyczy nie tylko krajobrazu, lecz także długofalowych kosztów społecznych i finansowych. W wielu miastach gospodarzy wielkoskalowe inwestycje sportowe pozostawiały po sobie obiekty trudne do utrzymania, niedostosowane do lokalnych potrzeb, a czasami nawet używane jednorazowo. W przypadku Cortiny d’Ampezzo obawy są spotęgowane przez fakt, że mowa o miejscowości położonej w sercu obszaru o najwyższym statusie ochronnym, gdzie każda ingerencja infrastrukturalna ma trwałe konsekwencje. Organizatorzy Milano Cortina 2026 od początku deklarują odejście od modelu budowy olimpijskich megakompleksów, jednak presja terminów, wymogów sportowych i bezpieczeństwa sprawia, że granica między modernizacją a trwałą rozbudową staje się coraz mniej wyraźna.

Najbardziej kontrowersyjnym przykładem jest odbudowa toru lodowego w Cortinie, przeznaczonego do saneczkarstwa, skeletonu i bobslejów, który przez lata pozostawał nieużywany. To właśnie ten obiekt stał się symbolem sporu o sensowność inwestycji, ponieważ generuje wysokie koszty budowy i utrzymania, a jego wykorzystanie po imprezie pozostaje niepewne. Krytycy zwracają uwagę, że betonoza nie kończy się na arenach sportowych i obejmuje także drogi techniczne, zaplecze logistyczne, parkingi oraz infrastrukturę obsługującą masowy, krótkoterminowy ruch kibiców. W odpowiedzi władze Cortiny zapowiadają ścisłą kontrolę dalszej rozbudowy, rozwój transportu zbiorowego zamiast nowych parkingów oraz zarządzanie dostępnością, tak aby igrzyska nie stały się punktem zwrotnym prowadzącym do trwałego przeciążenia miejscowości i jej otoczenia.