Polacy, którzy przez kilka lub kilkanaście lat pracowali w Niemczech i odprowadzali tam składki, mogą ubiegać się o świadczenie z niemieckiego systemu emerytalnego. Od 1 lipca 2026 r. zmieniła się wartość punktu emerytalnego, co przekłada się na wysokość wypłat.
Podstawowym warunkiem uzyskania prawa do ustawowej emerytury jest osiągnięcie minimalnego okresu ubezpieczenia, określanego jako Wartezeit. W większości przypadków wynosi on pięć lat i dotyczy zarówno Niemców, jak i obywateli innych państw. Samo spełnienie tego wymogu nie oznacza jednak, że świadczenie będzie wysokie.
Niemiecka emerytura dla Polaków. Punkt jest wart 42,52 euro
O wysokości wypłaty decydują przede wszystkim okres opłacania składek, osiągane zarobki oraz zgromadzone punkty emerytalne, czyli Entgeltpunkte. Od 1 lipca 2026 r. jeden taki punkt odpowiada 42,52 euro brutto miesięcznie. Wcześniej było to 40,79 euro, co oznacza wzrost o 4,24 proc.
Punkty przyznawane są na podstawie relacji zarobków pracownika do przeciętnego wynagrodzenia będącego podstawą naliczania składek. Osoba zarabiająca w danym roku średnią krajową otrzymuje jeden punkt. Przy niższych dochodach liczba punktów jest mniejsza, a przy wyższych może być większa, choć obowiązuje określony limit.
Ile może wynosić emerytura z Niemiec?
Przykładem jest osoba, która przez 45 lat odprowadzała składki od wynagrodzenia odpowiadającego średniej krajowej. Po lipcowej podwyżce jej modelowe świadczenie wynosi 1913,40 euro brutto miesięcznie. Jak zaznaczono w materiale, w praktyce niewiele osób spełnia wszystkie te warunki.
Do stażu emerytalnego mogą być zaliczane nie tylko lata zatrudnienia. Niemiecki system uwzględnia również m.in. okres pobierania zasiłku chorobowego lub dla bezrobotnych, wychowywania dzieci, opieki nad osobą zależną, a także okresy nauki i studiów.
Wcześniejsza emerytura oznacza niższą wypłatę
W przypadku świadczenia przysługującego po 35 latach okresów ubezpieczenia wcześniejsze przejście na emeryturę powoduje trwałe obniżenie wypłaty. Potrącenie wynosi 0,3 proc. za każdy miesiąc i może sięgnąć maksymalnie 14,4 proc. Takie zmniejszenie świadczenia obowiązuje już do końca życia.
Wiek emerytalny zależy natomiast od roku urodzenia. Dla osób z rocznika 1960 wynosi 66 lat i 4 miesiące. Dla kolejnych roczników stopniowo rośnie, aż do 67 lat w przypadku osób urodzonych w 1964 r.