Smakuje lepiej niż prawdziwek. W Polsce można go teraz znaleźć

Jak wygląda dziki boczniak ostrygowaty i z czym można go pomylić?

Boczniak ostrygowaty to grzyb o bardzo charakterystycznym wyglądzie i budowie ułatwiającej jego rozpoznanie. Kapelusz ma średnicę od 5 do 25 cm. Początkowo jest łukowaty z podwiniętym brzegiem, z czasem staje się muszlowaty, wachlarzowaty lub lejkowaty. Do pnia drzewa przyrasta zazwyczaj bokiem – stąd właśnie wzięła się jego nazwa. Jest miękki i sprężysty, o gładkiej powierzchni.

Kolor kapelusza jest zróżnicowany, występuje w odcieniach brązowego, popielatego, stalowoniebieskiego oraz fioletowego. Blaszki są gęste i głęboko zbiegające na trzon. Mają kolor od białawego do siwego, a u starszych okazów mogą przybierać nawet fioletowy odcień.

Trzon jest krótki i gruby. Ma kolor biały lub siwy. Jest bocznie osadzony, nagi, a u podstawy pokryty delikatnymi szczecinkami. Miąższ u młodych okazów w kapeluszu jest miękki, u starszych – sprężysty. W trzonie z wiekiem staje się zdrewniały. Ma biały kolor i łagodny, lekko kwaskowaty smak.

Boczniaka ostrygowatego można pomylić z kilkoma innymi grzybami, ale żadne z nich nie są trujące. Przede wszystkim jest to boczniak białożółty, który ma jaśniejszy, białawy kapelusz. Podobny jest także boczniak łyżkowaty, który charakteryzuje się jaśniejszym kapeluszem i specyficznym anyżkowym zapachem. Oba te grzyby są jadalne.

Podobny jest także łycznik późny. Jest mniejszy od boczniaka i często ma zielonkawe odcienie. Jego trzon ma wyraźnie żółtą barwę, a blaszki nie zbiegają na niego tak głęboko – tworzą wyraźną granicę między kapeluszem a trzonem w jego górnej części. Ze względu na gorzki smak jest uznawany za grzyba niejadalnego.

Kiedy i na jakich drzewach rośnie dziki boczniak?

Sezon na boczniaki jest dość nietypowy, ponieważ grzyby te lubią chłód i można je spotkać od późnej jesieni, przez całą zimę (o ile jest łagodna), aż do wczesnej wiosny. Główny okres owocowania przypada od końca października i zazwyczaj trwa do maja.

Boczniak ostrygowaty pojawia się w lasach liściastych. W sprzyjających warunkach można go spotkać także poza lasem, np. w parkach czy sadach na starych drzewach. Preferuje miejsca wilgotne, chłodne i osłonięte od słońca, ale w okresie owocowania potrzebuje też nieco światła.

Występuje głównie na martwym drewnie, czyli pniach i powalonych kłodach, w dużych, skupionych grupach. Owocniki są często kępkowato pozrastane i przypominają ławice ostryg. Najczęściej można go spotkać na bukach, dębach, olchach, grabach, wierzbach, topolach, robinii akacjowej, brzozach oraz orzechach włoskich.