Pogorszenie widzenia to dość powszechne zjawisko. Borykają się z nim osoby w różnym wieku. Przyczynia się do niego niehigieniczny tryb życia i spędzanie dużej ilości czasu przed ekranami (smartfona, telewizora, komputera etc.). Często problemy ze wzrokiem są też naturalną konsekwencją starzenia się organizmu. Niekiedy jednak mogą wskazywać na rozwój choroby Alzheimera. Tłumaczymy, z czego dokładnie wynikają takie zmiany i co powinno być „sygnałem alarmowym”, że dzieje się coś złego i należy skonsultować się z lekarzem.
Problemy ze wzrokiem a choroba Alzheimera
Przeprowadzone badania dowiodły, że u osób z chorobą Alzheimera może dojść do zaniku naczyń krwionośnych w siatkówce oka, a w konsekwencji zaburzeń ostrości widzenia. Wskazane zmiany w obrębie narządu wzroku, zdaniem naukowców, odzwierciedlają procesy zachodzące w mózgu pacjentów cierpiących na alzheimera (zanik połączeń między komórkami nerwowymi).
Chorzy często skarżą się również na problemy z percepcją wzrokową. Mają duże trudności z odczytywaniem słów, przerysowywaniem diagramów i tabel, a także postrzeganiem więcej niż jednego obiektu na raz. Co więcej, nierzadko nie są w stanie wskazać lokalizacji przedmiotów w przestrzeni. Opisane problemy nie wynikają z zaburzeń w pracy oczu. Są pokłosiem nieprawidłowości w funkcjonowaniu mózgu.
„Zazwyczaj [pacjenci – przyp. red.] zaczynają od wizyty u okulisty. Chcą otrzymać receptę na nowe okulary. Dopiero gdy specjalista zorientuje się, że problem prawdopodobnie dotyczy mózgu, a nie oczu, kieruje chorego do neurologa”– zauważa profesor Andrew Budson z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Bostonie.
Warto podkreślić, że choroba Alzheimera może manifestować się w różny sposób. Jedną z „odmian” tego schorzenia jest tak zwana postać wzrokowa.
Postać wzrokowa choroby Alzheimera
W przebiegu choroby Alzheimera może dojść do uszkodzenia płatów potylicznych. Te obszary mózgu odpowiadają za analizę dostrzeganego obrazu. Pojawiają się zaburzenia w percepcji przestrzennych właściwości bodźców, na przykład odległości między przedmiotami, a także trudności z rozpoznawaniem twarzy (agnozja wzrokowa), kolorów i obiektów. Pacjent nie jest w stanie właściwie ocenić docierających do niego bodźców. Ma trudności z podążaniem za czytanym tekstem. Tym symptomom często towarzyszą również inne objawy, na przykład zmiany zachowania czy wahania nastrojów ze skłonnością do depresji. W miarę rozwoju choroby zaburzenia funkcjonowania poznawczego przybierają na sile. Obecnie nie ma żadnego leku, który mógłby zatrzymać te zmiany. Można jedynie je spowolnić.