Jak dostać dodatek mieszkaniowy? Zasady i progi dochodowe

Najbardziej znaną pomocą, która pozwala pokryć część kosztów ogrzewania, jest bon ciepłowniczy. Jednakże obecnie zakończono przyjmowanie wniosków, niemniej można starać się również o dodatek mieszkaniowy, z którego można sfinansować np. opał lub pokryć rachunki za ogrzewanie.

Czym jest dodatek mieszkaniowy?

Dodatek mieszkaniowy to forma dofinansowania, której celem jest wsparcie osób i rodzin zmagających się z wysokimi kosztami utrzymania lokalu. Przy czym nie jest to świadczenie przeznaczone wyłącznie na ogrzewanie – przy ustalaniu jego wysokości bierze się pod uwagę ogólne wydatki mieszkaniowe, w tym koszty energii cieplnej.

Ponadto częścią dodatku mieszkaniowego może być również ryczałt na zakup opału. Dotyczy to sytuacji, w której w budynku brakuje centralnego ogrzewania, ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła. W takiej sytuacji wnioskodawca otrzymuje środki na zakup np. pelletu, węgla czy drewna.

Kto może ubiegać się o dodatek mieszkaniowy?

Zgodnie z informacjami Ministerstwa Rozwoju i Technologii, otwiera się w nowym oknie o dodatek mieszkaniowy mogą ubiegać się właściciele oraz najemcy mieszkań i domów, którzy posiadają tytuł prawny do lokalu lub oczekują na przysługujący im lokal.

Oprócz posiadania uprawnienia do lokalu, warunkiem koniecznym jest spełnienie kryteriów dochodowych oraz powierzchniowych. W przypadku gospodarstwa jednoosobowego średni miesięczny dochód z 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku nie może przekraczać kwoty 3561,42 zł. Dla gospodarstwa wieloosobowego dochód na jedną osobę nie może przekroczyć kwoty 2671,07 zł. Przy czym rada gminy może podwyższyć średni miesięczny dochód gospodarstwa domowego uprawniający do uzyskania dodatku.

Istotna jest także powierzchnia mieszkania. Zajmowany lokal nie może być zbyt duży w stosunku do liczby osób w nim mieszkających. Powierzchnia normatywna wynosi:

• 1 osoba – 35 m2

• 2 osoby – 40 m2

• 3 osoby – 45 m2

• 4 osoby – 55 m2

• 5 osób – 65 m2

• 6 osób – 70 m2

Dodatkowo powierzchnia użytkowa nie może przekraczać powierzchni normatywnej o więcej niż 30 proc. lub 50 proc. pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60 procent.