-
Park Narodowy Gór Stołowych wprowadził nowe oznakowanie w postaci czerwonej, przerywanej obwódki, informujące turystów o wejściu na obszar ochrony ścisłej.
-
Ustawa o ochronie przyrody wprowadza w polskich parkach narodowych ogólny zakaz poruszania się poza wyznaczonymi szlakami oraz wprowadzania psów na obszary ochrony ścisłej i czynnej.
-
Polska sieć pieszych szlaków turystycznych opiera się na pięciu kolorach, z których żaden nie określa stopnia trudności czy wymagań technicznych trasy.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Turyści odwiedzający Park Narodowy Gór Stołowych zostali poinformowani o oznaczeniach, jakie pojawiły się na wybranych szlakach. Charakterystyczna czerwona, przerywana obwódka wokół znanych oznaczeń informuje, że trasa przebiega przez obszar ochrony ścisłej. Docelowo w tych miejscach przyroda ma zostać pozostawiona w swej pierwotnej formie bez ingerencji człowieka.
Ochrona ścisła obejmuje miejsca, w których przyroda jest objęta szczególną ochroną, a naturalne procesy zachodzą bez ingerencji człowieka. Przebywanie na takim terenie wiąże się więc z wyjątkową odpowiedzialnością
Nowe oznaczenie na szlakach w Sudetach
Nowe oznaczenia mają przede wszystkim zwiększać świadomość odwiedzających i przypominać, że możliwość przejścia przez taki teren oznacza, iż trzeba zwrócić przyrodzie więcej szacunku.
Park narodowy w związku ze zmianą przypomina o kilku podstawowych zasadach. Turyści mogą poruszać się wyłącznie po udostępnionych szlakach, nie wolno im z nich schodzić ani ingerować w otoczenie. Ważne jest również zachowanie ciszy, która pozwala ograniczyć płoszenie dzikich zwierząt.
Szczególną uwagę zwrócono na zakaz wprowadzania psów. Nie można ich zabierać na tereny ochrony ścisłej nawet wtedy, gdy są na smyczy, trzymane na rękach lub przewożone w plecaku. Zakaz ma ograniczać płoszenie dzikich zwierząt i ingerencję w naturalne funkcjonowanie ekosystemów.
Rewolucja w Górach Stołowych
Nowa czerwona ramka wokół znanych turystom kolorowych szlaków jest na razie rozwiązaniem wprowadzonym przez Park Narodowy Gór Stołowych. Istnieją jednak uniwersalne zasady, które mają przypominać turystom o szacunku do przyrody i wynikają z ogólnopolskich przepisów.
Zgodnie z art. 15 ustawy o ochronie przyrody w parkach narodowych i rezerwatach przyrody obowiązuje m.in. zakaz poruszania się poza wyznaczonymi szlakami oraz zakaz wprowadzania psów na obszary ochrony ścisłej i czynnej. Przepisy przewidują jednak wyjątki: zdarza się, że parki narodowe udostępniają szlaki dla osób spacerujących z psami – szacuje się, że ok. połowa osób mieszkających w Polsce ma pod opieką psa lub więcej niż jedno zwierzę.
Oznaczenia szlaków w Polsce są proste
W Polsce piesze szlaki turystyczne oznaczane są pięcioma kolorami: czerwonym, niebieskim, zielonym, żółtym i czarnym. Znaki mają postać trzech poziomych pasów – dwóch białych i jednego środkowego w kolorze szlaku. Umieszczane są najczęściej na drzewach, skałach, słupach czy budynkach. Warto pamiętać, że kolor szlaku nie oznacza stopnia trudności trasy.
Szlak czerwony najczęściej oznacza główny szlak danego regionu, prowadzący przez najważniejsze i najbardziej atrakcyjne miejsca. Przykładem jest Główny Szlak Beskidzki, liczący około 500 km i prowadzący z Ustronia do Wołosatego. Czerwony kolor ma również Główny Szlak Sudecki oraz Główny Szlak Świętokrzyski.
Szlak niebieski często wyznacza trasy dalekobieżne, prowadzące przez rozległe obszary i kilka pasm górskich. Przykładem jest Mały Szlak Beskidzki, liczący około 137 km, który prowadzi z Bielska-Białej do Lubonia Wielkiego.
Szlak zielony zazwyczaj prowadzi do charakterystycznych miejsc, atrakcji turystycznych, szczytów lub punktów widokowych. Może również łączyć ważne miejscowości i miejsca w obrębie danego regionu.
Szlak żółty najczęściej pełni funkcję szlaku łącznikowego. Umożliwia przejście między innymi trasami lub dotarcie do konkretnego miejsca, na przykład schroniska czy punktu widokowego.
Szlak czarny zazwyczaj oznacza krótkie odcinki dojściowe, prowadzące do atrakcji turystycznych, schronisk lub na szczyty. Nie oznacza automatycznie najtrudniejszej trasy. Wiele innych czynników na to się składa.