Naukowcy na całym świecie od dawna poszukują cudownego remedium na pękający beton, bo jest to proces, który prowadzi do degradacji każdej betonowej konstrukcji. Chińczycy właśnie go znaleźli.
Samonaprawiający się beton działa w oparciu o procesy biologiczne i chemiczne, które aktywują się automatycznie w momencie powstania uszkodzenia. Cud.
Beton niczym żywa istota. Zawiera mikrokapsułki wypełnione żelem
W laboratorium w Syczuanie chińscy naukowcy opracowali beton, który porusza się, uszczelnia i regeneruje niczym żywa istota. Ten nowy wynalazek jest oparty na nano-inżynieryjnych cząstkach krzemianu wapnia. Potrafi automatycznie zamykać małe pęknięcia, i niejako odpychać wodę – wszystko to bez konieczności zewnętrznej naprawy.
Nowy rodzaj betonu zawiera mikrokapsułki wypełnione specjalistycznym żelem polimerowym. Gdy w betonie pojawiają się pęknięcia, woda wcieka do środka i aktywuje kapsułki, które pęcznieją i uwalniają żel.
Żel wypełnia szczeliny i twardnieje, przywracając pierwotną wytrzymałość betonu. Testy wykazały, że ponad 90 proc. pęknięć naprawia się w ciągu 48 godzin – nawet pod wodą.
Oficjalne testy „zdolności do samonaprawy”. Żywy beton ma wpływ na klimat
1 stycznia 2026 roku w Chinach weszła w życie nowa norma krajowa dla cementowych krystalicznych materiałów hydroizolacyjnych. To oficjalne wprowadzenie terminu „zdolność do samonaprawy” betonu i zdefiniowanie procedur testowych do jej oceny. „Definiujemy ją jako zjawisko, w którym pęknięcie na wylot stopniowo naprawia się pod wpływem ciągłego kontaktu z wodą, a jego właściwości wyrażają się w precyzyjnie mierzalnym stopniu gojenia”
Chińczycy testują nową technologię w najstarszych tunelach hydroelektrycznych i tunelach metra pod dnem rzek, zatok i cieśnin. Liderem tego typu inwestycji jest miasto Qingdao, ale nie tylko – w wielu chińskich miastach położonych nad dużymi rzekami oraz w delcie Rzeki Perłowej buduje się tunele pod ich dnem. Chińskie władze już zatwierdziły plan budowy gigantycznego tunelu kolejowego łączącego miasta Dalian i Yantai pod Cieśniną Bohajską. Cała konstrukcja ma mieć około 123 km długości, z czego aż 90 km będzie przebiegać głęboko pod dnem morza.
Naukowcy twierdzą, że użycie „żywego betonu” może obniżyć koszty utrzymania infrastruktury o ponad 70 proc.
Beton odpowiada za 8 proc. globalnej emisji dwutlenku węgla, głównie z powodu prac naprawczych i odbudowy. Trwalsza, samoregenerująca się wersja mogłaby mocno ograniczyć emisje, wydłużając żywotność mostów, tam i budynków.