Genialny trik z octem i sodą. Mrówki znikną z ogrodu w jeden dzień

Moc kuchennych przypraw. Cynamon i kawa na mrówki w ogrodzie

Cynamon można wykorzystać do zwalczania mrówek, ale trzeba go traktować jak zapachową blokadę, a nie cudowny proszek do likwidacji całej kolonii. Mrówki poruszają się po ogrodzie dzięki zapachom, które odbierają czułkami. Robotnice, które znajdują pokarm i wracają do gniazda, zostawiają po drodze feromony, czyli chemiczne ślady prowadzące pozostałe osobniki w to samo miejsce. Z tego powodu po krótkim czasie na donicy, pędzie albo ścieżce pojawia się cały sznur owadów.

Jeśli na tej trasie pojawia się intensywny aromat cynamonu, owady tracą czytelny „drogowskaz„ i często wybierają „objazd„.

Najlepiej rozsypać cienki pas mielonego cynamonu wzdłuż widocznej ścieżki, przy szczelinach w kostce, wokół donic albo przy wejściu do mrowiska. Po deszczu zabieg trzeba powtórzyć, ponieważ mokry proszek szybko zbija się w grudki i traci lotny zapach.

Z mrówkami w ogrodzie można walczyć także za pomocą kawy. Fusy mogą chwilowo zaburzyć marsz mrówek, zwłaszcza gdy są świeże, suche i aromatyczne, ale stanowią raczej krótką przeszkodę niż trwałe rozwiązanie problemu. Warto rozsypać je cienką warstwą przy ścieżce robotnic lub wokół donicy, a po jednym dniu zebrać nadmiar, ponieważ wilgotna kawa łatwo się zbija, pleśnieje i ogranicza dopływ powietrza do podłoża.

Przy borówkach, różanecznikach i azaliach niewielka ilość fusów może wspierać strukturę gleby, lecz gruba warstwa pod każdą rośliną bardziej szkodzi niż pomaga.

Ocet i sok z cytryny. Bariera na mrówki

Ocet najlepiej traktować jak szybkie przecięcie mrówczej trasy, a nie jak środek do zalewania całego mrowiska. Mrówki poruszają się po śladach feromonowych, czyli po chemicznych „nitkach” zostawianych przez robotnice. Dla kolonii to mapa, linia telefoniczna i drogowskaz w jednym. Gdy przetrzemy ścieżkę roztworem octu spirytusowego i wody w proporcji 1 do 1, intensywny zapach kwasu octowego przykrywa ten sygnał, a samo przecieranie usuwa część substancji z powierzchni.

Najlepiej spryskać kostkę, próg altany, obrzeże rabaty, zewnętrzną stronę donicy albo szczelinę, z której wychodzą owady, a po kilku minutach przetrzeć miejsce szmatką lub ręcznikiem papierowym.

Sok z cytryny ma kwaśny odczyn i świeży zapach. Natomiast w skórce owocu znajdują się olejki eteryczne, szczególnie limonen, związek typowy dla cytrusów. W domowym ogrodzie najlepiej używać go punktowo, na twardych powierzchniach i przy wejściach do donic, a liście oraz młode pędy omijać, szczególnie w pełnym słońcu. Roztwór z soku cytrynowego i wody można rozprowadzić przy krawędzi skrzyni warzywnej, na progu szklarni albo przy tarasie, czyli tam, którędy mrówki maszerują po spadź mszyc lub resztki jedzenia.

Najpierw trzeba znaleźć główną ścieżkę mrówek, bo oprysk stosowany na chybił trafił szybko traci sens. Potem warto przemyć trasę octem z wodą, odczekać, aż powierzchnia przeschnie, i dopiero wtedy wzmocnić barierę sokiem z cytryny albo skórką cytrusową położoną przy szczelinie. Rośliny oszczędzamy, ziemi pod korzeniami nie zakwaszamy litrami roztworu, a zabieg powtarzamy po deszczu lub podlewaniu.

Proszek do pieczenia i soda oczyszczona. Sposób na mrówki w ogrodzie

Soda oczyszczona ma w tej historii solidniejszy naukowy ślad niż wiele internetowych trików. Wodorowęglan sodu, czyli NaHCO₃, szkodzi mrówkom po kontakcie lub po spożyciu, ponieważ zmienia warunki chemiczne w ich organizmie.

Badacze z Department of Entomology, University of Georgia sprawdzili reakcję robotnic mrówki argentyńskiej Linepithema humile oraz czerwonej mrówki ognistej Solenopsis invicta na wodorowęglan sodu. U mrówek argentyńskich po 6 dniach ekspozycji na 28 mg NaHCO₃ na cm² śmiertelność sięgnęła 89,5 proc., a przy najwyższym stężeniu badanym u obu gatunków przekraczała 99 proc. Autorzy wskazali, że najbardziej prawdopodobnym mechanizmem była niekorzystna zmiana pH wewnątrz organizmu, która zaburza pracę enzymów, czyli białek odpowiedzialnych za podstawowe procesy życiowe owada.

W ogrodzie najrozsądniej używać sody jak przynęty albo cienkiej bariery, a nie jak białego dywanu rozsypanego po rabacie. Sama soda słabo wabi mrówki, dlatego w domowych metodach miesza się ją z cukrem pudrem. Drobny cukier lepiej maskuje proszek i trudniej go oddzielić od sody, a robotnice chętniej zabierają słodką mieszankę z trasy żerowania.