-
W gminie Tychowo w województwie zachodniopomorskim zauważono białą wiewiórkę, wyróżniającą się jasną sierścią na tle jesiennych liści.
-
Nietypowe umaszczenie zwierzęcia może być wynikiem leucyzmu, czyli zaburzeń pigmentacji, które prowadzą do jasnej barwy futra.
-
Rok wcześniej podobna, nietypowo ubarwiona wiewiórka była obserwowana w Pruszkowie, a eksperci wiązali takie przypadki z ograniczoną obecnością pigmentu.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
W gminie Tychowo pojawiła się lokalna leśna gwiazda – mała, biała wiewiórka, która przyciąga uwagę mieszkańców i miłośników przyrody. W jesiennym lesie, pełnym brązów, złota i czerwieni, jej jasna sylwetka wygląda jak żywa iskierka. Gryzoń nie poświęca jednak czasu na pozowanie do zdjęć. Trwa właśnie wielkie jesienne gromadzenie zapasów, a pracowita wiewiórka zbiera orzechy i żołędzie, by przygotować się na chłodne miesiące. To rzadki widok, dlatego leśna celebrytka wzbudza zainteresowanie, ale najważniejsze, by obserwować ją bez zakłócania jej codziennych zajęć.
Gdzie można spotkać białą wiewiórkę?
Niezwykłego gryzonia zaobserwowano w lasach na terenie gminy Tychowo, w województwie zachodniopomorskim. Informację o białej wiewiórce opublikował RMF24 8 października. Zwierzę porusza się wśród drzew, gdzie jesienią znajduje mnóstwo naturalnego pokarmu.
W tym okresie wiewiórki intensywnie zbierają i ukrywają zapasy, do których będą wracać w czasie zimy.
W lesie w gminie Tychowo trwa wielkie jesienne gromadzenie zapasów. Ta biała piękność doskonale wie, że orzechy najlepiej smakują wtedy, gdy znajdzie się je we własnej leśnej spiżarni
Śnieżnobiałe futerko i puszysty ogon. Czym wyróżnia się wiewiórka z Tychowa?
Najbardziej niezwykła jest oczywiście jej jasna sierść. U typowej wiewiórki pospolitej, znanej z polskich parków i lasów, grzbiet przybiera odcienie rudego, kasztanowego lub szarobrązowego, a brzuch jest jaśniejszy. Wiewiórka spod Tychowa odwraca ten dobrze znany obraz: jej białe futerko mocno odcina się od ciemnej kory, zielonych igieł i kolorowych liści. W słoneczny dzień może niemal zlewać się z jasnymi refleksami, ale na tle jesiennego podszytu pozostaje wyjątkowo łatwa do zauważenia.
Jej sylwetka jest drobna i zwinna, jak u innych przedstawicieli gatunku. Ma niewielką głowę, pyszczek, małe uszy i łapki przystosowane do wspinania się po pniach oraz chwytania pokarmu. Szczególną ozdobą wiewiórki jest długi, puszysty ogon, który pomaga jej utrzymywać równowagę podczas skoków, a w czasie odpoczynku może służyć za osłonę. Jasne futro sprawia, że wszystkie te cechy stają się jeszcze bardziej widoczne. Nie jest to jednak osobny gatunek ani odmiana hodowlana, lecz wiewiórka o nietypowym ubarwieniu.
Leucyzm, czyli skąd bierze się białe umaszczenie?
Biała sierść zwierzęcia może być skutkiem zaburzeń pigmentacji, w tym leucyzmu. To zjawisko związane z nieprawidłowym rozwojem, rozmieszczeniem lub działaniem komórek barwnikowych. W efekcie pigment nie pojawia się w części albo w całej sierści, która staje się biała lub znacznie jaśniejsza niż zwykle. Umaszczenie może być całkowicie białe albo tworzyć jasne plamy na tle naturalnego koloru. Podłoże takich zmian jest genetyczne, a ich wygląd zależy od konkretnego przypadku.
Leucyzm często bywa mylony z albinizmem, ale nie oznacza tego samego. Przy albinizmie organizm nie wytwarza melaniny lub produkuje jej bardzo mało, co może wpływać także na zabarwienie oczu i wiązać się z problemami ze wzrokiem. W przypadku leucyzmu oczy zwykle zachowują normalną barwę, ponieważ mechanizm zaburzenia jest inny. Sam wygląd futra nie wystarcza jednak, by bez badań jednoznacznie ustalić, jaka zmiana występuje u konkretnego zwierzęcia. Dlatego w przypadku wiewiórki spod Tychowa bezpieczniej mówić o nietypowym, białym umaszczeniu niż przesądzać diagnozę.
Biała wiewiórka w Polsce. Rok temu podobna gwiazda zachwycała w Pruszkowie
To nie pierwszy raz, gdy nietypowo ubarwiona wiewiórka przyciągnęła uwagę w Polsce. W zeszłym roku opisywaliśmy osobnika widywanego w parku Potulickich w Pruszkowie. Tamta wiewiórka wyglądała jednak inaczej niż śnieżnobiała mieszkanka gminy Tychowo: jej futro łączyło biel z rudymi fragmentami, a charakterystyczna kitka była biało-ruda. Jasne dodatki pojawiały się również na głowie i tułowiu, dzięki czemu zwierzę wyróżniało się spośród innych gryzoni odwiedzających park.
Pierwszy raz się z czymś takim spotykam
Ekspertka badająca wiewiórki, dr Dagna Krauze-Gryz z SGGW, wskazywała, że dwubarwny osobnik może być leucystyczny, a jaśniejsze fragmenty sierści wiążą się z hipopigmentacją, czyli ograniczoną obecnością pigmentu.