-
Paleontolodzy odkryli szczątki prehistorycznego wielbłąda Vampyrocamelus welshi, który posiadał charakterystyczne kły o długości pięciu centymetrów.
-
Badania sugerują, że nietypowe uzębienie u samców tego gatunku służyło głównie do walk terytorialnych i godowych, a nie do polowań.
-
Wielbłądowate ewoluowały na kontynencie amerykańskim, a gatunek ten zamieszkiwał obszary dzisiejszego Teksasu, Oklahomy i Nebraski około 13 milionów lat temu.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Zdaniem paleontologów, nie miały one nic wspólnego z krwią. Co więcej, nie miały nic wspólnego z drapieżnictwem i przodkowie wielbłądów tacy jak Vampyrocamelus nie byli zwierzętami żywiącymi się pokarmem mięsnym. Owszem, ten pradawny wielbłąd sprzed 13 milionów lat na pewno zmagał się z atakami mięsożerców o potężnych zębach wystających z pysków – do takich należały koty szablozębne jak wielki Smilodon. Koty te zabijały ofiary uderzeniem wielkich kłów w szyję czy gardło, a wielbłądowate należały do ich ważnych ofiar.
Vampyrocamelus miał kły wystające z pyska na 5 cm i dobrze widoczne. Były na dodatek zakrzywione ku tyłowi, spłaszczone i przypominające ostrza noży. Co więcej, pierwsze górne przedtrzonowce również były silnie powiększone, zakrzywione i przypominające ostrza. To powodowało, że mioceński wielbłąd z Ameryki Północnej robił spore wrażenie swym wyglądem i istotnie przypominał krwiożerczego demona.
Potężne, wystające zęby miały tylko samce wielbłąda
Uwagę zwraca jednak to, że takie niezwykłe uzębienie występowało u samców. Samice Vampyrocamelus miały zęby mniejsze, kołkowate. To prowadzi do wniosku, że ten wielbłąd używał ostrych i wystających kłów do zachowań godowych i terytorialnych, typowych dla samców.
Nie jest to nawet zaskakujące, gdyż takie zwierzęta parzystokopytne o wystających wampirzych kłach mamy i dzisiaj. To chociażby mundżaki, piżmowce, kanczyle, jelonkowce błotne. Nie mają one odpowiednich poroży i używają zębów do walk z innymi osobnikami. Jest podejrzenie, że wielbłąd Vampyrocamelus robił podobnie, ale jasności nie ma.
Na razie wrażenie na paleontologach robi wizja starcia tego wielbłąda z kotem szablozębnym, w którym oba zwierzęta mają potężne kły wystające z pysków.
„New Mexico Museum of Natural History and Science” , otwiera się w nowym okniepisze o tym znalezisku z Ameryki Północnej. Szczątki zwierzęcia znaleziono w Clarendon w Teksasie i pobliskich obszarach Oklahomy. To wiele bardzo dobrze zachowanych czaszek. Możliwe więc, że wielbłądy występowały gromadnie. Jeden kieł znaleziono także w Nebrasce.
Wielbłądowate były kiedyś liczniejsze na świecie
13 milionów lat temu to czas, gdy wielbłądowate stanowiły trzon roślinożerców Wielkich Równin Ameryki Północnej. Wiele ich gatunków żyło na tym terenie. Dzisiaj wielbłądy kojarzą się z Saharą i Bliskim Wschodem oraz środkową Azją, ale ewoluowały na kontynencie amerykańskim. Pozostały tam po nich lamy, gwanako czy wikunie.
Wiemy z wielu wykopalisk, że dawne wielbłądowate – w tym także długoszyje podobne do żyraf – były liczne w miocenie i stanowiły ważny cel polowań tutejszych drapieżników. Może takie kły pozwalały samcom bronić haremów przed nimi? Nie wiemy tego jeszcze, bo odkrycie jest świeże.
Zwierzę z Teksasu, Oklahomy i Nebraski było znane wcześniej z niekompletnych znalezisk pod nieformalną nazwą „Machaerocamelus”, czyli wielbłąd szablozębny. Nazwa ta pojawiała się nawet we wcześniejszej literaturze, ale skamieniałościom nadal brakowało formalnego opisu.
Skamieniałości te przez dziesięciolecia przechowywano w kolekcji Frick w Amerykańskim Muzeum Historii Naturalnej (AMNH) w Nowym Jorku pod nieformalnymi nazwami, aż do momentu, gdy poddano je przeglądowi systematycznemu i formalnemu opisowi. Porównanie czaszek, zębów i kości kończyn pozwoliło badaczom zdefiniować zwierzę i odróżnić je od podobnych wielbłądów. Pozwoliło określić i opisać nowy gatunek.
