-
Firma Colossal Biosciences zaprezentowała trzy osobniki określane jako wilki straszliwe, które ważą od 48 do 61 kilogramów i wciąż rosną.
-
Naukowcy z Wheaton College wykazali, że stworzone drapieżniki to zmodyfikowane genetycznie wilki szare, a nie faktycznie przywrócony do życia gatunek Aenocyon dirus.
-
Eksperci podkreślają, że proces deekstynkcji nie odtwarza wymarłych linii ewolucyjnych, a jedynie tworzy organizmy z wybranymi cechami kopalnych przodków.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Kilka dni temu teksańska firma Colossal Biosciences pokazała wyniki ważenia swoich trzech wilków straszliwych, które w zeszłym roku wskrzesiła na bazie genetycznych badań i przedstawiła jako pierwsze zwierzęta z epoki lodowcowej, które powołano na powrót do życia. Ma to być zapowiedź przywrócenia zwierzęcia, które stanowi główny i sztandarowy projekt amerykańskiej firmy Colossal Biosciences – mamuta włochatego.
Jak pisaliśmy w Zielonej Interii, rozmiary powołanych do życia drapieżników imponują., otwiera się w nowym oknie Colossal podało po ostatnim ważeniu, że dwa samce o imionach Romulus i Remus mają odpowiednio 61 i 60 kg. Wilczyca Khaleesi ma 48 kg. Zwierzęta już są pokaźne, a nadal rosną. To robi wrażenie, ale budzi też spore kontrowersje, dokąd to zmierza i czy takie postępowanie z powoływaniem do życia kopalnych gatunków jest etyczne i ma sens. Wielu naukowców było i wciąż jest sceptycznych, twierdząc, że Colossal Biosciences stworzyło nie wilki straszliwe, ale ich atrapy. Powołali sztucznie do życia jedynie ogromne wilki szare z czasów współczesnych, nieco zmodyfikowane genetycznie, dzięki czemu stały się np. większe.
Naukowcy jasno: Nie da się odtworzyć wymarłego gatunku
Postanowili to sprawdzić naukowcy z Wheaton College w Massachusetts. Jak czytamy w „Biology Letters”, otwiera się w nowym oknie: „Ostatnie postępy w sekwencjonowaniu kopalnego DNA, genomice porównawczej i edycji genomu, wzbudziły zainteresowanie deekstynkcją, często postrzeganą jako technologiczne odwrócenie procesu utraty gatunków. Takie ujęcie grozi jednak pomieszaniem rekonstrukcji wybranych cech genomicznych lub fenotypowych z odzyskiwaniem samych wymarłych gatunków”.
Naukowcy z USA przestrzegają, by nie mieszać tych dwóch różnych kwestii i uważają, że proponowana m.in. przez Colossal Biosciences deekstynkcja nie może odtworzyć wymarłych gatunków, ponieważ wyginięcie oznacza zakończenie linii ewolucyjnej, a nie tylko zanik informacji genetycznej. Koniec to koniec.
„Gatunki to historycznie ciągłe linie populacyjne, kształtowane przez przepływ genów, mutacje, selekcję, historię demograficzną i interakcje ekologiczne. Zrekonstruowany genom, nawet jeśli jest bardzo dokładny, reprezentuje co najwyżej częściowy obraz pojedynczego organizmu; nie jest w stanie odtworzyć struktury populacji, zróżnicowania haplotypowego, trajektorii demograficznej ani historycznego kontekstu ekologicznego związanego z wymarłą linią” – uważają badacze i dodają, że inne podejście jest błędne.
Wilk straszliwy przypominał raczej brytana, nie wilka
Biolog Andrew Davinack i biochemik Charlotte Daniels z Wheaton College w Massachusetts przyjrzeli się rzekomo odtworzonym przez Colossal trzem wilkom straszliwym, które powstały wiosną 2025 r. na bazie genomu wydobytego ze szczątków wymarłych drapieżników zamieszkujących niegdyś półkulę północną, a także genów współczesnego wilka szarego. A przypomnijmy, że nowe badania paleontologiczne wskazują niezbicie na to, że wilk straszliwy z obecnym wilkiem szarym nie miał wiele wspólnego. Do tego stopnia, że przeniesiono go z dawnego rodzaju Canis do nowego rodzaju. Nosi już nową nazwę łacińską Aenocyon dirus, a nie Canis dirus jak kiedyś. I nie był jedynie większą czy białą wersją wilka szarego. To zupełnie inny i inaczej wyglądający drapieżnik psowaty, przypominający raczej dużego brytana niż wilka.
Już z tego powodu naukowcy z Massachussetts uważają, że do wskrzeszenia kopalnego gatunku nigdy nie doszło i wilk straszliwy nie został przywrócony nauce i przyrodzie. Nie chodzi nawet o sam wygląd tych drapieżników z Colossal, zbyt podobny do wilków szarych (w wersji polarnej), ale i o to, że odtworzenie genów nie daje pełnego obrazu wymarłego zwierzęcia. Nie jest możliwe, by taki obraz uzyskać, bo czasu nie cofniemy.
Badacze przyznają, że wielu naukowców i autorów badań stara się unikać używania terminów takich jak „odzyskiwanie”, gdy nie są one trafne. Apelują jednak do firm prywatnych i mediów o większą odpowiedzialność w relacjonowaniu tych postępów technologicznych. Współczesne metody de-ekstynkcji prowadzą bowiem jedynie do powstania organizmów modyfikowanych genetycznie, pochodzących z istniejących linii rozwojowych, które zawierają wybrane warianty lub cechy wywnioskowane z wymarłych taksonów. Organizmy takie mogą mieć wartość naukową lub konserwatorską jako analogi lub ekologiczne odpowiedniki, ale nie są kontynuacją wymarłych linii rozwojowych.