-
Eksperymenty wykazały, że wrony potrafią pamiętać stresujące wydarzenia i żywić urazę przez wiele lat.
-
Zaobserwowano, że wrony mogą przekazywać informacje o niebezpieczeństwach innym członkom swojej społeczności.
-
Uczenie społeczne umożliwia młodym wronom rozpoznawanie zagrożeń na podstawie doświadczeń doświadczonych osobników.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
O wronach i ich inteligencji wiemy już sporo. Potrafią rozpoznawać twarze ludzi i przedmioty, wytwarzają i używają narzędzi, choćby do wydobycia zdobyczy z trudnego miejsca (np. larwy spod kory).
Były w stanie nauczyć się, w jakich bezpiecznych cyklach rzucać i odbierać rozgniecione orzechy pod koła samochodów w zależności od zmian świateł na skrzyżowaniach. Zdaniem ornitologów, wrony potrafią nawet liczyć do czterech,
Szczególnie ciekawy był eksperyment, o którym pisaliśmy w Zielonej Interii, a polegający na sprawdzeniu, jak długo ptaki żywią urazę i pamiętają krzywdy. Amerykanie założyli na głowy przerażające maski rodem z Halloween, aby w nich, przed wielu laty, schwytać pewną grupę wron. Była to sytuacja dla ptaków stresująca. Badacze opisali i zaobrączkowali ptaki, którym założono też nadajniki, aby móc je śledzić. Przez kolejne lata naukowcy z Waszyngtonu zakładali co jakiś czas te same maski i odwiedzali w nich miejsca, w których wrony bytowały. Jak się okazało, aż 47 z 53 zaobrączkowanych ptaków reagowało wtedy nerwowo i agresywnie wobec zamaskowanych. Świadczyło to o tym, że po latach pamiętają, iż były schwytane i chowają z tego powodu urazę.
Wrony potrafią żywić urazę przez długie 17 lat
Ptaki pamiętały stres i chowały urazę przez 17 lat. Po tym czasie pamięć kasowała złe wspomnienie, być może jako już nieprzydatne. A może dlatego, że w trakcie tych wszystkich lat ludzie w maskach dokarmiali wrony i nie sprawiali im już przykrości. Ptaki zakryły zatem dawne, stresujące wspomnienie czymś nowym, odnoszącym się do tego czynnika. Musiało to jednak potrwać wiele lat.
Teraz amerykańscy naukowcy poszli o krok dalej, aby sprawdzić nie tylko jak długo wrony chowają urazę, ale także czy potrafią się nimi dzielić. Czy potrafią przekazywać je innym członkom swej wroniej społeczności.
Eksperyment przeprowadzony został na wronach amerykańskich, które są ekologicznymi odpowiednikami naszych czarnowronów i wron siwych. Nieco inaczej zbudowane (aczkolwiek nie są to duże różnice), dysponują porównywalną inteligencją.
„Proceedings of the Royal Society B” informuje o eksperymencie przeprowadzonym przez naukowców z Uniwersytetu stanu Waszyngton. Bazował on na połączeniu wron w pary, aby sprawdzić, czy przekażą one sobie informacje na temat nieprzyjemnych zdarzeń, jakie doświadczyły ptaki od ludzi. „Ludzie stają w obliczu ewolucyjnych kompromisów między zdobywaniem kosztownych, ale dokładnych informacji z pierwszej ręki a wykorzystaniem niedrogich, ale potencjalnie mniej wiarygodnych informacji społecznych z drugiej ręki. Wrony amerykańskie wykorzystują oba źródła informacji, aby poznać niebezpieczeństwa” – piszą naukowcy.
Młode wrony uczyły się, jakich twarzy należy unikać
Ptaki były poddane presji ze strony zamaskowanych osób, noszących przygotowane maski. Wrony doświadczające nieprzyjemnych dla siebie stresów chwytano, obrączkowano i wypuszczano. Następnie, gdy naukowcy nawet po pięciu latach chwytali wrony reagujące na owe maski ze świadomością, że stanowią dla nich zagrożenie, ze zdumieniem stwierdzali, że nie noszą one obrączek. To znaczy, że samotne wrony, które nigdy nie zostały schwytane i zaobrączkowane, także rozpoznawały niebezpieczne maski. Jakim cudem? Informację musiały uzyskać z drugiej ręki od wron, które doświadczyły stresu na własnej skórze.
„To uczenie społeczne. Młode wrony uzyskiwały informacje o potencjalnym niebezpieczeństwie od swoich rodziców” – piszą badacze. „Uczenie się umożliwiło rozprzestrzenienie się reakcji obronnych wron.”
Młode osobniki mogą przenosić wyuczone lekcje rozpoznawania niebezpiecznych osób i ich twarzy z pokolenia na pokolenie. Nie tylko chowają urazę przez lata, ale też dzielą się nią z innymi przedstawicielami swej społeczności.