-
Skunksik plamisty to rzadkie, małe zwierzę drapieżne o charakterystycznym czarno-białym umaszczeniu, zamieszkujące 11 stanów środkowej części Stanów Zjednoczonych.
-
W ostatnich latach obserwuje się gwałtowny spadek liczebności skunksika plamistego, a powody tego stanu nie są do końca znane.
-
Prowadzone są działania mające na celu wpisanie skunksika plamistego na listę gatunków zagrożonych i zachęca się do zgłaszania każdego jego zaobserwowania.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Bardziej znany i spopularyzowany w kreskówkach skunks zwyczajny z dwoma białymi pasami na czarnym grzbiecie to tylko jeden z wielu gatunków tych zaliczanych dawniej do łasicowatych zwierząt, jakie żyją w obu Amerykach. Do tej grupy należą też mniejsze od niego skunksiki.
Siedem gatunków skunksików zamieszkuje obie Ameryki, a niektóre z tych gatunków są naprawdę maleńkie. Skunksik miniaturowy może ważyć tylko 150 gramów. To mniej niż wiewiórka, to waga łasicy – naszego najmniejszego w Europie i Polsce ssaka drapieżnego. Ten malec jest endemitem Meksyku, zresztą bardzo rzadkim.
Rzadki jest także skunksik plamisty – co więcej, coraz rzadszy. To także nieduże zwierzę, bo nie ma nawet kilograma. To znacznie mniej od chociażby kuny leśnej. Ponadto to zwierzę wręcz zachwycająco piękne, niewątpliwie to jeden z najbardziej efektownych drapieżników świata.
Skunksik plamisty ma efektowny deseń na ciele
Jego czarne futro pokrywa deseń złożony z białych pasów i plamek. I dlatego skórki skunksików były kiedyś poszukiwane, a zwierzęta dla ich pozyskania zabijano. Skunksiki plamiste wymierają od lat i dzisiaj zachowały się w 11 stanach środkowej części Stanów Zjednoczonych. To tereny od Minnesoty i Wisconsin po Teksas.
Przy czym wszędzie zwierzęta te są rzadkie. U.S. Fish and Wildlife Service, czyli amerykańska służba federalna odpowiedzialna za ochronę dzikich zwierząt, od roku przygotowywała raport z liczebności tego ssaka, aby zdecydować, czy skunksik plamisty powinien zostać wpisany na listę gatunków zagrożonych na mocy Ustawy o gatunkach zagrożonych.
To efekt alarmów naukowców, którzy sygnalizują, że w wielu miejscach USA drapieżnik nie był widywany od lat. Dotyczy to zwłaszcza stanów leżących na północy kraju. Miał zniknąć już z Luizjany, Nebraski, Kansas i Dakoty Południowej. Powodem może być już nie tylko kłusownictwo, ale także presja człowieka i jego rolnictwa oraz środków chemicznych do jego ochrony, a także ekspansja lisów i kojotów. W gruncie rzeczy jednak nie ma pewności co do przyczyn wymierania tego zwierzęcia.
Dla przykładu: w latach 2022-2023 naukowcy rozmieścili w Kansas około 600 kamer i nie zaobserwowali żadnych skunksów plamistych. To pokazuje, że sytuacja zwierzęcia jest trudniejsza niż się komukolwiek wydaje.
Skunksik plamisty staje na tylnych łapach i strzela smrodem
Skunksy są jednym z symboli Ameryki. Spopularyzowane przez filmy, kreskówki i legendy o ich smrodzie, który wydzielają, by się bronić, zrobiły swoje. Skunksy zna każdy, nawet jeśli nie mieszka w Stanach Zjednoczonych czy Ameryce i to jest zwierzę wymieniane jako pierwsze na liście zwierzęcych śmierdzieli.
Skunksiki plamiste też mają gruczoły zapachowe koło ogona i odbytu, też potrafią wystrzelić substancję, która zemdli każdego i którą potem trudno usunąć z butów, spodni czy rąk. Jakby tego było mało, są znane z akrobatycznego sposobu emitowania owego obronnego smrodu. Zwierzę często bowiem staje na głowie i przednich kończynach. Tylne łapy unosi i w takiej pozycji strzela odorem. Zapewne taka gimnastyka pozwala drapieżnikowi lepiej rozpylić woń. Jest skuteczniejszy.
To jednak nie pomaga mu w przetrwaniu. Piękny skunks znika. Department of Wildlife and Fisheries zaapelował do mieszkańców i turystów, by zgłaszali każdy przypadek spotkania z tym rzadkim tu i pięknym zwierzęciem., otwiera się w nowym oknie Żywym albo martwym, bo przyrodników interesują także osobniki rozjechane na drodze. Na Facebooku zamieścili dokładny opis skunksika plamistego z sylwetką i znakami szczególnymi takimi jak: plama na czole w postaci odwróconego trójkąta, wąski biały pasek pod oczami, ukośne paski na biodrach i plamki na plecach, puszysty ogon z białym spodem i białym końcem.
Poprzednie próby umieszczenia skunksika plamistego na liście zwierząt chronionych nie dały rezultatu, ale teraz są poważne argumenty. Ludzie nie lubią skunksów, ale są one ważne w ekosystemach Ameryki Północnej, a odpowiednie przepisy pozwolą lepiej chronić te stanowiska, w których jeszcze się zachowały. Takie odnaleziono np. w Oklahomie, paśmie górskim Ouachita.