-
Archeolodzy na stanowisku Tavşanlı Höyük w Turcji odnaleźli cegłę z wyraźnym odciskiem psiej łapy sprzed około 3700 lat.
-
Cegła została wykonana z gliny, wody i słomy, a starożytni budowniczowie zdecydowali się wykorzystać ją w konstrukcji ściany mimo widocznego śladu zwierzęcia.
-
Odkrycie to stanowi cenne świadectwo codziennej obecności zwierząt w otoczeniu dawnych społeczności epoki brązu.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Znaleziono odcisk psiej łapy, który pochodzi sprzed około 3700 lat. Nie jest to jednak ślad zachowany w ziemi czy odciśnięty na powierzchni skały. Odkryto go na cegle wykonanej z gliny, słomy i wody, która przed tysiącami lat służyła do wznoszenia budynków. Na jej powierzchni zachował się zaskakująco wyraźny ślad czterech palców zwierzęcia. Najbardziej niezwykłe jest to, że cegła nie została odrzucona jako uszkodzona. Starożytni robotnicy wykorzystali ją do budowy ściany, utrwalając w ten sposób przypadkową pamiątkę po psie, który pojawił się na dawnym placu budowy.
Badania archeologiczne w Turcji
Jak donosi portal Popular Science niezwykłego znaleziska dokonano w Turcji, na stanowisku archeologicznym Tavşanlı Höyük, położonym około 160 km na południe od Stambułu. Badaniami kierował prof. Erkan Fidan z Uniwersytetu Bilecik Şeyh Edebali. Jego zespół od ponad pięciu lat prowadzi prace wykopaliskowe na tym rozległym obszarze.
Tavşanlı Höyük to jedno z większych stanowisk archeologicznych w regionie. Zajmuje powierzchnię blisko 100 akrów i skrywa pozostałości dawnych społeczności anatolijskich. Historia osadnictwa w tym miejscu sięga nawet około 8 tys. lat wstecz.
Archeolodzy szczególną uwagę poświęcili pozostałościom architektonicznym pochodzącym z epoki brązu. Prace nad ich badaniem rozpoczęły się w 2021 r. Naukowcy analizowali między innymi fragmenty dawnych konstrukcji z cegieł mułowych, które były powszechnie wykorzystywanym materiałem budowlanym w ówczesnych społecznościach.
Cztery palce przetrwały niemal 4 tysiące lat
Wśród odkrytych pozostałości archeolodzy natrafili na cegłę z niemal idealnie zachowanym odciskiem psiej łapy. Ślad jest na tyle wyraźny, że można dostrzec charakterystyczny układ czterech palców. Wszystko wskazuje na to, że zwierzę przeszło po świeżo przygotowanej cegle, zanim materiał zdążył wyschnąć.
Nie wiadomo, czy pies znalazł się na placu budowy przypadkowo, czy też towarzyszył ludziom pracującym przy wznoszeniu budynku. Badacze nie wykluczają również, że ktoś mógł pomóc zwierzęciu pozostawić odcisk. Po niemal 3700 latach trudno jednak ustalić dokładne okoliczności tego zdarzenia.
Jeszcze ciekawsza jest decyzja dawnych budowniczych. Robotnicy najwyraźniej zauważyli ślad, ale nie uznali go za powód do wyrzucenia cegły. Zamiast przygotować nową, wykorzystali tę z odciskiem psiej łapy do budowy ściany. Dzięki temu przypadkowy ślad przetrwał tysiąclecia i stał się częścią konstrukcji.
O odkryciu poinformował również turecki minister kultury i turystyki Mehmet Nuri Ersoy.
W Tavşanlı Höyük… odkrywamy nie tylko struktury i artefakty, ale także takie małe i niespodziewane ślady życia
Budynek spłonął, a pies zniknął
Odcisk psiej łapy nie jest jedynym elementem historii tego miejsca. Archeolodzy ustalili, że budynek, którego częścią stała się ozdobiona cegła, ostatecznie spłonął. Co więcej, w pożarze zginęły dwie osoby, których szczątki odnaleziono w obrębie konstrukcji.
Badacze nie natrafili natomiast na pozostałości psa związane z tym zdarzeniem. Sugeruje to, że zwierzę, które pozostawiło odcisk na cegle, prawdopodobnie opuściło budynek przed tragicznym pożarem.
Co mówi znalezisko o życiu ludzi w epoce brązu?
Odkrycie z Tavşanlı Höyük ma znaczenie nie tylko ze względu na swój nietypowy charakter. Takie drobne ślady pozwalają archeologom poznawać przeszłość z perspektywy, której nie zapewniają same monumentalne budowle, narzędzia czy przedmioty codziennego użytku.
Psia łapa odciśnięta w cegle przypomina, że zwierzęta były obecne w otoczeniu dawnych społeczności i mogły swobodnie poruszać się w miejscach, w których ludzie wykonywali codzienne obowiązki. Znalezisko stanowi również przykład tego, jak przypadkowe zdarzenie może dostarczyć naukowcom cennych informacji po upływie tysięcy lat.
Nie wiadomo, do jakiego psa należał odcisk ani czy był zwierzęciem domowym, czy przebywał w pobliżu osady z innych powodów. Nie można też na podstawie samego śladu określić jego rasy czy wielkości. Mimo tych niewiadomych znalezisko jest wyjątkowym świadectwem kontaktu ludzi i zwierząt w epoce brązu.