-
Świeżo wyklute tyranozaury miały wielkość kota i ważyły nie więcej niż 2,5 kg.
-
Analiza zębów i struktury kości młodych osobników wskazuje, że były one samodzielnymi drapieżnikami zjadającymi mięso niemal od razu po wykluciu.
-
Strategia rozrodcza tyranozaurów przypominała współczesne gady, polegając na składaniu około 30 jaj przy ograniczonej opiece rodzicielskiej.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Wszystkie dinozaury lęgły się z jaj – tyranozaury ani żadne inne drapieżne teropody nie były wyjątkiem. Pierwsze gniazda dinozaurów odkryte zostały już w XIX wieku i już wówczas zdumiały małymi rozmiarami jaj, z których lęgły się te ogromne niekiedy zwierzęta. Poniekąd to zrozumiałe, gdyż składanie ogromnych jaj byłoby dość trudne dla dinozaurów. Stąd opracowały ewolucyjny pomysł, w ramach którego pisklęta nawet wielkich zauropodów czy teropodów wykluwały się z jaj mniejszych niż np. strusie i szybko rosły.
O odkryciach na temat piskląt tyranozaura pisaliśmy w Zielonej Interii, otwiera się w nowym oknie. Wynika z nich obraz wielkości piskląt tyranozaura. Pokazuje on, że były one o wiele mniejsze niż komukolwiek się wydaje.
Tyranozaur wielkości kota to już potwierdzony fakt
Tyranozaury świeżo wyklute z jaj musiały mieć mniej więcej wielkość kota. Zdradzają to pomijane dotąd drobne kości śródstopia tego mięsożercy, które mają bardzo porowatą powierzchnię. Świadczy to o tym, że należały do bardzo młodego osobnika, pewnie pisklęcia. I na podstawie tych szczątków można ocenić rozmiary tyranozaurów w pierwszych tygodniach i miesiącach życia.
Wiemy zatem, że pisklęta tyranozaurów były małe, a ich waga nie przekraczała 2,5 kg. To ogromna dysproporcja w stosunku do rodziców, którzy osiągali 13 metrów długości i wagę może nawet 9 ton. Musiały szybko rosnąć, aczkolwiek wydawać by się mogło, że dla tak małego pisklęcia pierwsze dni i tygodnie życia musiały być trudne.
Tymczasem badanie opublikowane w „Biology” przedstawia inny obraz młodych dinozaurów. Zupełnie inny niż ten, który znamy z „Zaginionego świata” – drugiej części „Parku Jurajskiego”. Te młode teropody były może niewielkie, ale za to zabójcze.
To są wnioski z analizy dość nielicznych skamieniałych kości młodych i najmłodszych tyranozaurów. Zespół paleontologów pod kierunkiem dr. Eric Snively z Uniwersytetu Stanowego Oklahomy zidentyfikował pierwsze znane szczątki tego typu. A nieduże kości śródstopia małych tyranozaurów odkrył paleontolog Nicholas Longrich z Królewskiego Muzeum Saskatchewan w Kanadzie.
Tyranozaury rosły w bardzo szybkim tempie
Za pomocą zaawansowanego sprzętu do tomografii komputerowej udało się zajrzeć do wnętrza skamieniałości. Analiza pierścieni przyrostowych w kościach wskazuje niezbicie na to, należały do zwierzęcia młodszego niż rok. Skany wykazały również liczne, połączone naczynia krwionośne i przestrzenie międzykomórkowe, co wskazywało na szybki wzrost zwierzęcia. Jeszcze więcej danych dostarczyła analiza zębów młodych tyranozaurów, które wykazywały ślady starcia. To dowód na to, że już tak młode zwierzęta zjadały mięso i ogryzały kości.
Wszystko to razem daje nam obraz młodych tyranozaurów, które rosły szybko, a struktura ich kości wskazuje na to, że szybko opuszczały gniazdo i od razu po wykluciu były zdolne do samodzielności. Nie tylko, jak się okazuje, także od razu były zdolne do polowań i zabójcze. Rzecz jasna, drapieżnik wielkości kota nie chwytał zdobyczy takiej jak ich rodzice, co zresztą jest spójne z teorią mówiącą, że różnice w gabarytach dorosłych i młodych dinozaurów sprawiała także, że zajmowały one inne nisze pokarmowe. Natomiast małe t-rexy mogły z powodzeniem polować na jaszczurki, małe dinozaury, mezozoiczne ssaki.
Wygląda na to, że strategia wychowu młodych przez tyranozaury dalece odbiegała od ptasiej i przypominała raczej strategie gadów i prymitywnych diapsydów, takich jak żółwie i krokodyle, które mają bardzo dużo dzieci i ograniczoną opiekę rodzicielską. Tyranozaury składały zatem sporo jaj, prawdopodobnie około 30 i liczyły na to, że duża liczba zwinnych i samodzielnych młodych zapewni im sukces reprodukcyjny. Biorąc pod uwagę to, jak niewiele tyranozaurów żyło w Ameryce Północnej pod koniec kredy, wiele z tych piskląt nie dożywało dorosłości.